In Arnhem ligt een bosrijke locatie genaamd Papendal. Hier worden evenementen en congressen gehouden, er is ook een hotel. Maar hetgeen waar Papendal toch het meest bekend om staat is de topsportfaciliteiten die daar aangeboden worden. Het is ook geen verrassingen dat vele Olympische atleten daar komen trainen.
Trainingslocaties voor verschillende sporten zijn aanwezig, net als geavanceerde meetapparatuur om de prestaties en ontwikkelingen van de atleten vast te leggen en steeds verder kunnen verbeteren.
Maar topprestaties lever je natuurlijk niet met alleen trainen. Voeding speelt een belangrijke rol! Met passende voeding kan je geen topsporter worden, maar het kan een topsporter wel helpen om het maximale uit zichzelf te halen. Een honderdste van een seconde kan al het verschil maken tussen goud en zilver!
Daarom hebben ze in Papendal ook een eigen chefkok (Erik te Velthuis) die recepten ontwikkeld toegespitst op de behoeftes van de sporters. Dit is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, en tegelijkertijd ook de individuele behoeften van de atleten die via de nieuwste technologieen gemonitord kunnen worden.
In 2011 bracht Erik te Velthuis in samenwerking met een dietiste een boek uit genaamd 'Goud op je bord' (ISBN10: 9054721766). Ik heb het boek zelf niet, maar afgelopen oktober 2016 had ik de kans gekregen om een sportreep te proeven die ontwikkeld was in diezelfde 'Gouden' lijn. 'Goud in je hand', was de naam die ze aan de reep hadden gegeven.
Het recept wat ik vandaag geef, is geinspireerd op deze Gouden reep uit Papendal, vandaar dat ik ze Olympische Sportrepen noem! Het maken van deze repen is erg makkelijk, maar een blender/keukenmachine is wel vereist, net als bij mijn powerballs, zuidvruchten-, of vijgenkoek, waar deze repen wel een beetje vergelijkbaar mee zijn.
Het voordeel van een reep is dat het makkelijk mee te nemen is in je tas en ook zonder geknoei gegeten kan worden. Erg handig na een heftige inspanning om je energie weer op peil te krijgen! Ik heb deze repen al in de praktijk getest na een 'maximaal-test'. Bij zo'n test wordt je maximale zuurstof verbruik gemeten, en daar raak je nogal uitgeput van! Om de sportieve jongens die deze test uitvoerden een beetje tegemoet te komen, had ik Olympische Sportrepen voor ze meegenomen. Ze waren er erg blij mee, dus bij deze: Jongens, het recept!
Olympische Sportrepen Voor ca. 5 stuks Ingrediënten - 50 g gedroogde abrikozen - 50 g dadels - 50 g rozijnen - 90 g creme-honing - 25 g zonnebloempitten - 60 g sesamzaad - 70 g havermout (ik heb 40 g grove vlokken en 30 g fijne havermout gebruikt) - 25 g hazelnoten - 55 g amandelen en walnoten - 1 el kokosrasp - 1 rijstwafel Bereidingswijze - Doe alle ingrediënten in de blenderkom.
- Blend tot er een bal ontstaat.
- Duw het 'deeg' plat in een (bak)vorm (met bakpapier) en laat afkoelen in de koelkast.
- Snijd de 'koek' vervolgens in repen. Deze zijn buiten de koelkast te bewaren. Verpak ze in bakpapier om de repen makkelijk mee te kunnen nemen.
In een van de vorige posts heb ik uitgelegd hoe je sushirijst kan bereiden.
Ook schreef ik (inclusief receptje) over een tijdbesparende wijze van serveren die in Japanse huishoudens best populair is. Namelijk chirazisushi, waarbij je de nori, vis, ei, etcetera gewoon boven op de rijst legt. De simpelste vorm van de 'handheld' sushi is de nigiri sushi.
Het is heel belangrijk dat je goed hygienisch werkt! Dus schone handen en een schoon werkblad. Dat is sowieso belangrijk bij koken, maar nu extra omdat je met rauwe ingredienten werkt.
Daarnaast is natuurlijk ook belangrijk dat de vis waarmee je werkt vers is. Je wilt natuurlijk niet je gasten met een voedselvergiftiging opzadelen...
Voor Nigiri-sushi gebruik je per stuk ongeveer 15 gram sushi-rijst. Deze kneed je zachtjes tot een bolletje (niet te hard de rijst pletten, want daar wordt de structuur van je sushi minder lekker door). Het plakje vis (zoals zalm of tonijn, garnaal kan ook) leg je in je linkerhand (als je rechtshandig bent), daar smeer je een beetje wasabi op (met je rechter wijsvinger), en vervolgens leg je je bolletje rijst er op. Draai het pakketje om in je hand zodat het stukje vis bovenop ligt. Vorm de sushi voorzichtig met de duim en middelvinger van je rechterhand. Je kan de duim van je linkerhand gebruiken om de sushi tegen te houden, maar je oefent er verder geen kracht mee uit. Richt op een rechthoekige vorm sushi. Deze leg je op een bord zodat je de volgende sushi kan maken.
Als je bij het opeten deze sushi in de sojasaus wil dippen, dip dan de kant met de vis in de sojasaus. Het is namelijk niet de bedoeling dat de rijst volgezogen wordt met sojasaus ;)
Deze week is het weer Koningsdag, traditioneel staat alles dan bol van oranje dingen!
In de afgelopen jaren heb ik al best een aantal recepten ontwikkeld die niet misstaan op Koningsdag.
Denk bijvoorbeeld aan oranjemuffins, of (bij gebrek aan pompoenpuree) wortelsinaasappelcake. Als je zin hebt om wat uitgebreider te bakken op Koningsdag, kan je er voor kiezen om een abrikozen slagroomtaart te maken :P. Bij juist gebrek aan tijd of zin om lang in de keuken te staan, kun je ook kiezen voor oranje Powerballs!
Bij meer trek in een broodje, heb ik ook enkele oranje opties. Bijvoorbeeld een Kroningspanini, of oranje linzenspread als beleg. Voor een portie oranje fruit kun je kiezen voor een smoothie met mandarijn en sinaasappel, of misschien met mango.
Hoewel ik meerdere ideeën had voor oranje recepten, besloot ik vanwege gebrek aan tijd om dit jaar een oranje review te doen! (Mijn laatste echte review is alweer bijna driekwart jaar geleden!)
In de supermarkt kwam ik zoete aardappelchips tegen, die zijn natuurlijk oranje, dus geknipt voor Koningsdag (en weer wat anders dan de gewone paprikachips).
Omdat ik het niet kon laten, jullie kennen me inmiddels ;), heb ik toch nog een mini-receptje gemaakt. Deze staat onderaan de post!
Wat is het?
'My Sweet Potato Sweet chilli, Hand-cooked English Crisps'
Chips gemaakt van zoete aardappel, met sweet chili smaak.
Waar te koop?
Gewoon in de supermarkt in het schap bij alle chips. De zak (125 gram) voor deze review is gekocht bij de Albert Heijn voor €2,69.
Hoe smaakt het?
Pas nadat ik een chipje had geproefd, nam ik een kijkje op de ingrediëntenlijst. De smaak van de 'sweet chili' zoete aardappelchips was een stuk zoeter dan ik had verwacht. Zoete aardappels zijn van zichzelf al een stuk zoeter dan gewone aardappels, en de toegevoegde suiker (waarschijnlijk voor de 'sweet' van de 'sweet chili') versterkt dit extra. Bij nadere inspectie kan je suikerkorrels zien zitten op de plakjes gefrituurde zoete aardappel, en ook op je vingers.
Dat is dus het stukje 'sweet', maar hoewel ik de 'chili' wel terug zie in de ingrediëntenlijst in verschillende vormen (cayennepeper, peper, chili-extract...), proef ik dit niet terug. Misschien een heel klein vleugje in de nasmaak, maar dat was het dan ook wel.
De chips smaakt wel duidelijk naar zoete aardappel.
Wat vind ik er van?
Tyrrell's heeft de slogan 'Hand-cooked English crisps'. Ze proberen heel hard om hun ambachtelijke productiewijze te promoten op de zak. Maar als je er eventjes over na denkt, dan kan je je haast niet voorstellen dat iemand (of meerdere personen) dagelijks met de hand allemaal chipjes zitten te bakken. Ten eerste zou dat de prijs niet ten goede komen (en deze chips is al aan de prijzige kant), omdat je een flink aantal mensen nodig hebt om aan de marktvraag te kunnen voldoen. Ten tweede zouden ze een heel streng hygiënebeleid moeten voeren om het niet met de inspectie aan de stok te krijgen. En ten derde is het erg moeilijk om constante kwaliteit te handhaven, mensen zijn nu eenmaal mensen...
De Keuringsdienst van Waarde heeft ook al een keertje nagedacht over 'hand-cooked' chips (hier vind je de aflevering). Hoewel ze niet bij de grote 'hand-cooked' merken een kijkje mochten nemen in de fabriek (wel bij Lays), lijkt het redelijk duidelijk dat het productiewerk niet door mensen maar door machines word gedaan.
Mij gaat het overigens niet om de slogan op de buitenkant van de zak, de inhoud vind ik veel belangrijker!
De zoete aardappelchips ogen een beetje 'verfrommeld', dus niet zoals het plaatje op de zak. De zoete aardappel lijkt meer te krullen in de frituur dan de standaard aardappel, deels heeft het ook te maken met de vorm waarin de aardappel wordt gesneden. De zoete aardappelschips zijn voornamelijk langwerpig van vorm in plaats van de meer ronde plakjes die je meestal tegenkomt in je chipszakje (bijzondere vormpjes daargelaten). Eigenlijk ogen de chipjes wel een beetje als wortelchipjes, alleen is de kleur een stuk donkerder oranje.
De kleur van zoete aardappel is vanzelf al redelijk donker na bakken, maar veel van de felle rosse kleur is bij deze chips afkomstig van het toegevoegde tomatenpoeder en paprika-kleurstof. Behalve dat het toevoegen van deze kleurtjes zorgt voor een fellere kleur en daardoor ook een aantrekkelijker chipje voor de consument, is er ook meteen het voordeel van consistentie in de kleur omdat de fabrikant het zelf controleert. Daarnaast draagt het ook een beetje bij aan de smaak.
Op knapperigheid is bij deze chipjes niets aan te merken. Crispyness is aanwezig!
Samengevat: Deze knapperige knaloranje zoete aardappelchipjes smaken duidelijk naar zoete aardappel. Tyrrell's heeft deze smaakvariant 'sweet chilli' genoemd, echter de zoetheid en pittigheid die ik met deze term associeer is niet in balans. De chips zijn aan de zoete kant en de pittigheid proef je nagenoeg niet. Een ding wat je zeker niet kan zeggen van deze chips is dat ze 'te zout' zijn, de chips bevatten minstens 50% minder zout per 100 gram dan de gemiddelde zak chips.
Als je graag een pittig chipje zoekt, zou ik deze niet aanraden. Vind je een zoeter chipje niet erg, dan kan je deze eens proeven.
Voor Koningsdag zijn ze, afgaande op de kleur, erg geschikt, maar persoonlijk dip ik denk ik liever een andere variant in mijn oranje dipsausje! (Wie weet misschien wel een paprika-variant van de crispy thins!)
Voor een oranje dipsausje schep je een flinke eetlepel yoghonaise (of mayonaise) in een bakje, voeg hier aan toe: 1 theelepel ketchup, 0.5 theelepel kerriepoeder, een halve theelepel paprikapoeder en een snufje gerookt paprikapoeder (optioneel). Roeren totdat het goed gemengd is, en dippen maar :).
Afgelopen december heb ik in Amsterdam een sushi-workshop gevolgd. Mijn ervaring kan je hier lezen, het was ontzettend leuk! We uiteraard sushi gemaakt en ongeveer twee weken later had ik het thuis nog eens dunnetjes over gedaan met Kerst.
Voordat we kleine sushi gingen rollen, hadden we bij de workshop eerst uitleg gekregen over het bereiden van de sushirijst. Normaal gesproken kook ik mijn rijst heel makkelijk door de droge rijst met water in een pan te doen, het geheel aan de kook te brengen, laten pruttelen tot ik de korrels aan het wateroppervlak kan zien, vuur uit, deksel erop en laten staan. Maar het maken van sushi-rijst vergt toch iets meer moeite.
Het begint met de keuze van de rijst. Voor sushi wordt 'sushi-rijst' of 'Japanse rijst' gebruikt. Dit is een rijst met een korte korrel, in tegenstelling tot de langkorrelige rijst die meestal wordt gegeten in Nederland. Risottorijst en dessertrijst hebben wel een korte korrel.
De rijst (voor 4 personen ca. 700 g) was je eerst onder koud stromend water tot het water niet meer melkachtig van kleur, maar weer helder is. Vervolgens laat je de rijst zo'n 20-30 minuten uitlekkern in een zeef.
Er werd ons verteld dat Japanners de rijst meestal in een rijstkoker klaarmaken. Ik heb geen rijstkoker, dus ik kook de rijst in een gewone kookpan. De uitgelekte rijst gaat met water (800 ml) in de pan en dit wordt aan de kook gebracht. Verlaag de temperatuur van je kookplaat tot matig en laat ongeveer 7-8 minuten koken voordat je de temperatuur nog lager brengt en de rijst vervolgens nog 10 minuten laat sudderen (doe de deksel op de pan). Haal de pan van het vuur en laat de rijst even staan terwijl je de sushi-azijn maakt.
Voor de sushi-azijn doe je 200 ml Japanse rijstazijn met 120 gram suiker en 30 gram zeezout in een pannetje. Dit verhit je tot de suiker en het zout volledig zijn opgelost.
Voor de hoeveelheid gekookte rijst die ik hierboven heb beschreven (700 gram droog) heb je 160 ml van de sushi-azijn nodig.
Traditioneel wordt de (nog warme) rijst in een houten handai bak gedaan om de rijst verder af te koelen. Omdat ik (en ik denk de meeste Nederlanders) geen handai bak heb, heb ik gewoon een grote schaal gebruikt om de rijst in te doen.
De sushi-azijn sprenkel je geleidelijk over de rijst die je voorzichtig omroert met een houten spatel. Tijdens het roeren laat je met behulp van een waaier of ventilator de rijst afkoelen tot lichaamstemperatuur. Je ziet hier al een probleem ontstaan dat je drie handen nodig hebt; voor de azijn, het roeren en het afkoelen!
Het is gezellig als je iemand hebt die je in de keuken kan helpen met het wapperen van een waaier, maar als je dat niet hebt kan je afwisselend met een hand de azijn sprenkelen en wapperen. Of je gebruikt een op zichzelfstaande ventilator als je daar ruimte voor hebt. Ik heb op zelf adequate sushi-rijst verkregen zonder extra elektrische ventilator ;). De afgekoelde rijst doe je in een 'rijstcontainer' (of gewoon terug in de pan) en dek af met een natte doek (of de deksel), om te zorgen dat de rijst niet te veel afkoelt en/of uitdroogt.
En dan ben je klaar om sushi te gaan maken!
Mijn zus heeft een tijdje in Japan gewoond en verteld:
"De rijst wordt in Japan thuis altijd in de rijstkoker gemaakt. De reden hiervoor was, dat er in een gezin van 4 tot 6 mensen (afhankelijk van wie er mee-at) gewoon heel veel rijst gegeten werd: 's ochtends, 's middags en 's avonds. 's Ochtends werd er in veel gevallen ook rijst gekookt om mee te nemen in de lunchboxen. Het was wel altijd onze eigen rijst, van de rijstvelden rondomhet huis. Meestal aten we de rijst gewoon zo uit een kommetje of maakten er onigiri van. Ook aten we het als chirashizushi (in een grote ronde bak van bamboe een laag rijst met daarbovenop allerlei 'sushi-ingredienten'. De bekende 'restaurant-sushi' maakten we echter nooit thuis. Als we het al aten, dan kochten we het. De lokale specialiteit was 'kakinohazushi' (sushi in kaki-blad), maar die kocht je in een doosje met enkel kakinohazushi. Als we normale sushi bestelden, was het een groot rond bord vol met allerlei bekende soorten sushi (vis, ei, garnaal, etc). De meeste sushi heb ik echter in restaurants gegeten, ook in Japan. Al deze restaurants hadden een lopende band waarop bordjes in verschillende prijsklassen langs je tafel bewegen. Dit kun je dus zo goedkoop of zo duur maken als je wil."
Er is dus niet een enkel recept voor chirashizushi, maar het kan op vele manieren gemaakt worden, afhankelijk van wat je lekker vind! Ik geef een voorbeeld:
Met ongeveer 350 gram sushirijst, bereidt volgens de hierboven beschreven methode, heb je voldoende voor 2-3 personen (of zelfs 4 wanneer je niet zulke grote eters aan tafel hebt). Een stuk verse tonijn (ca. 250 g) en verse zalm (ca. 400 g) heb ik in een koekenpan met wat olie kort gebakken aan beide kanten (het vel heb ik vantevoren van de zalm afgesneden en krokant gebakken in de oven). In diezelfde pan bakte ik een omelet van 1 ei. Zowel het ei als de vis heb ik in dunne reepjes gesneden en over de rijst verdeeld die ik in een brede schaal had gedaan. Als 'finishing touch' heb ik een vel nori in zo dun mogelijke reepjes gesneden en deze over de schaal gestrooid. Als laatste nog wat witte en zwarte sesamzaadjes. (Ik heb een beetje peper over de zalm gemalen voordat ik hem bakte, maar verder heb ik geen zout en peper gebruikt. Ik heb het ook niet gemist want er zat ontzettend veel smaak in het gerecht.) Serveer naar wens met sojasaus en wasabi.
Vorige week had ik overheerlijke brownies gemaakt. Als je ze nog niet hebt gemaakt, zou ik het van harte aanraden! Dus deze week is het tijd voor een iets lichtere snack ;).
Ik was aan het bladeren in het notitieboekje wat ik in de keuken heb liggen om tijdens het koken in te schrijven, en ik kwam een recept tegen van crackertjes dat ik ongeveer anderhalf jaar geleden heb gemaakt, maar volgens mij nooit heb gedeeld! In dat recept heb ik rijstebloem gebruikt. Omdat ik dat momenteel niet in de kast heb liggen, besloot ik een nieuw recept te maken. Eentje met alleen tarwebloem. Dit nieuwe recept deel ik vandaag met jullie. En die andere? Die kan nog wel eventjes wachten, hij ligt toch al zo lang :P.
Dit recept voor crackertjes is heel simpel. Wat het meeste tijd kost is het feit dat je om de tien minuten in de keuken staat om een nieuwe batch in de oven te schuiven! Omdat ik hele dunne crackertjes wilde, kan je ook heeel veel crackertjes uit het beslag halen. De olie in het recept zorgt er voor dat de crackertjes vanzelf loslaten van het bakpapier.
Voor deze crackertjes heb je bakpapier nodig. Een bakplaat is niet echt noodzakelijk. Ik heb het bakpapier rechtstreeks op het ovenrooster gelegd zodat ik efficienter gebruik kon maken van de ruimte op het papier. Aan één vel papier heb je waarschijnlijk niet genoeg, omdat het beslag redelijk vloeibaar is, gaat het papier kreukelen en dan krijg je na een paar keer gebruiken gaatjes in je crackertjes omdat je het beslag niet meer vlak kan verdelen.
Crispy thins (naturel) Voor ruim 100 crackertjes
Ingrediënten
- 200 g bloem - 5 g bakpoeder - 25 g olijfolie (extra vergine) - 10 g azijn - 250 g water
Bereidingswijze - Verwarm de oven voor op 185°C graden. - Meng de bloem en het bakpoeder in een kom met een garde - Voeg de olie, azijn en het water toe en mix de garde tot een glad beslag. - Maak met een lepel flinke druppels op een vel bakpapier (ongeveer ter grootte van een halve theelepel/1 koffielepeltje beslag). Smeer met de achterkant van de lepel de druppels beslag uit tot rondjes. - Schuif het vel bakpapier op het ovenrooster en bak in ca. 8 minuten goudbruin in de oven. - Schuif de crackertjes van het bakpapier en maak nieuwe rondjes met het beslag. Bak tot het beslag op is.
Ik heb in het recept allemaal rondjes gemaakt. Maar je kan ook een grote 'plak' maken van het beslag. Bak deze 'cracker' dan 2-3 minuten langer in de oven en breek hem daarna in stukjes. Bovenstaand recept geeft naturel crackertjes, maar je kan er ook een eigen draai aan geven. Ik heb geen zout gebruikt in de crackertjes, zo naturel smaken ze al erg goed. Enkele voorbeelden wat je op de crackertjes kan strooien voordat je ze in de oven schuift is sesamzaad of maanzaad, grof zeezout, peper. Maar ook bijvoorbeeld amandelschaafsel of nougatine geeft weer een hele andere smaak. Deze crackertjes zijn zo dun dat ze niet echt geschikt zijn om te beleggen met salade bijvoorbeeld. Maar ze zijn wel heerlijk om gewoon los te eten. Prima alternatief voor chips eigenlijk! Eet smakelijk!
Ik heb alweer een supersnel recept! Het kost je ongeveer 20 minuten om te maken, en als je niet oplet, is je baksel ook supersnel verdwenen!
Deze karamelblokjes hebben sojasaus als verrassend ingrediënt. Dit is een van de andere recepten die ik in had gestuurd voor de Kikkoman wedstrijd. Je kan eventueel de sojasaus ook weglaten.
Met de topping kan je ook variëren. Hier heb ik nougatine op de blokjes gestrooid. Maar chocoladedruppels zouden ook een prima combinatie vormen!
Je hebt voor dit recept een brede vorm nodig waar je karamel in kan uitharden. Je kan hierbij denken aan een brownievorm of kleine bakplaat. Maar ook een kleine ovenschaal kan je gebruiken.
Karamelblokjes
Ingrediënten
- 40 g ongezouten roomboter
- 280 g lichtbruine basterdsuiker
- 100 ml ongezoete slagroom
- 1 tl vanille-essence
- 5 ml kikkoman sojasaus minder zout
- Nougatine (optioneel)
Bereidingswijze
- Leg een vel bakpapier in een brede bakvorm.
- Doe de boter, basterdsuiker en slagroom in een steelpannetje. Breng rustig (zodat de suiker kan smelten) aan de kook en laat pruttelen tot het een temperatuur van (minstens) 116°C heeft bereikt.
- Haal de pan van het vuur en laat 5 minuten staan.
- Roer de massa flink door met een garde tot het dikker begint te worden (ca. 2 minuten), voeg dan 1 tl vanille-essence en 5 ml Kikkoman sojasaus minder zout toe en roer er door.
- Giet de massa in de vorm en strijk plat.
- Eventueel de bovenzijde bestrooien met nougatine.
- Laat volledig afkoelen op kamertemperatuur. Snijd in blokjes.
Tijd voor een review! Dit product vond ik in het tussendoortjesschap van de supermarkt. Ik had het product eigenlijk 'gekozen' op de voorzijde van de verpakking! Het zwarte 'geweven' patroon met witte letters vind ik er best wel leuk uit zien. Het product lag bij alle 'natuurlijke en no-nonsense' producten. Dus ik verwachtte ook zoiets van dit product. In deze review lees je wat ik aantrof bij het openen van de verpakking!
Wat is het?
De verpakking beschrijfthet product als "Granola Fruitbiscuits, gemaakt met volkorengranen en zaden".
De claim "rijk aan vezels" wordt gemaakt op de verpakking. Ik heb het even opgezocht en dit mogen ze inderdaad op de verpakking zetten want het product bevat 9,1 gram vezels per 100 gram (minimum is 6 gram per 100 gram voor deze claim).
De koekjes komen van deGraanschuur, wat niet te missen is aangezien het de helft van de voorzijde van de verpakking in beslag neemt. De Graanschuur valt onder Van Delft, die meer bekende koekjes produceert zoals bijvoorbeeld de fruitbiscuits and andere koekjes van het AH-huismerk en de pepernoten van de Jumbo. De granola fruitbiscuits zag ik overigens niet terug op hun website (dd 07/08/2016).
De biscuits lijken qua look en verpakking op de fruitbiscuits van bijvoorbeeld Sultana of het supermarkt huismerk. De koekjes zijn per 3 stuks à 18,2 gram verpakt. In één verpakking zitten vier pakjes, dus in totaal 12 koekjes.
De Graanschuur granola biscuits zijn in verschillende smaakvarianten verkrijgbaar namelijk rozijnen & pompoenpitten, cranberries & zonnebloempitten. Deze laatste proef ik voor deze review. Er blijken ook nog twee 'crunchy' varianten te zijn die meer weghebben van de vierkante Evergreen-koeken van Liga, in de smaken blauwe bessen & pompoenpitten, en frambozen & watermeloenpitten.
Waar te koop?
In de gewone supermarkt. Ik heb de testkoekjes bij de Albert Heijn gevonden voor €1,89. Hoe smaakt het?
Allereerst de geur, dit is een mengeling van de geur van een meergranencracker en een sultanakoekje.
De koekjes zijn knapperig maar niet te hard, ze zijn makkelijk af te bijten (ook met beugel :P).
Zoals vermeld heb ik dus de variant met cranberries en zonnebloempitten. Ik proef de rozijnen die in het product zitten (daar komt ook de 'sultana'-geur vandaan). De cranberries, echter, proef ik niet. Als ik naar de ingrediëntenlijst kijk is dat wel logisch als je de percentages vergelijkt (10% rozijnen, 1,9% cranberries)!
De zonnebloempit-smaak komt ook niet echt naar voren. Het smaakt wel naar een meergranen/meerzaden-koekje.
Deze koekjes smaken niet superzoet. De totale hoeveelheid suiker in het product valt ook wel mee, ongeveer 6% (het percentage suikers genoemd bij de voedingswaarde ligt iets hoger, maar dat komt omdat andere ingrediënten ook suikers bevatten).
Wat vind ik er van?
Ik schreef al dat ik de verpakking niet zo goed bestudeert had in de winkel. Daardoor was ik wel een beetje verrast door de 'sultana'-look van de koekjes. Ik verwachtte in de eerste instantie enkel verpakte graanreepjes. Er staat wel op de verpakking dat er '4x3 stuks' in de verpakking zitten, maar dit opschrift is wel een beetje verscholen op de smalle zijde van de verpakking. Vanwege de plaats in het schap waar ik deze koekjes aantrof, had ik ook een iets kortere ingrediëntenlijst verwacht. Vooral omdat fabrikanten in het huidige tijdperk graag inspelen op de 'pure' trend.
Op zich vind ik de koekjes er best aantrekkelijk uit zien met de zaadjes bovenop. Je kan direct zien dat het inderdaad zadenrijke biscuits zijn. Ik kan de lijnzaad, havervlokken en ook enkele zonnebloempitten onderscheiden.
De koekjes hebben ook een bruine kleur die je associeert met volkoren granen. Deze bruine kleur is wel een beetje fopwerk, aangezien ze het hebben versterkt door gebrande suikerstroop aan het product toe te voegen.
De koekjes heten Granola fruitbiscuits met cranberries en zonnebloempitten. Door de naam verwacht ik deze smaken ook terug te vinden in het koekje. Deze verwachting wordt naar mijn mening niet echt waargemaakt. Een betere naam zou gewoon 'meerzaden-biscuits' zijn. Als ik met mijn ogen dicht zou proeven, had ik nooit kunnen raden dat er cranberries en zonnebloempitten in zitten.
Op de achterzijde van de verpakking staat ook nog even uitgelegd wat er met 'granola' bedoeld wordt, namelijk een "rijke mix van granen, zaden, pitten, noten en gedroogd fruit".
De granen hebben ze op zich wel gehaald. Het hoge gehalte aan volkoren granen vind ik best wel positief, namelijk 50%! Aan zaden vind ik zonnebloempitten, lijnzaad en sesamzaad terug in de ingrediëntenlijst.
Maar noten zul je niet terugvinden in dit koekje (misschien wel sporen van, omdat deze ook in de fabriek worden verwerkt. Dus mensen met een noten-allergie moeten wel opletten). En het gehalte aan gedroogd fruit is ook niet zo 'rijk' (vooral rozijnen, en een klein beetje cranberry).
De associatie met granola leg ik eigenlijk dus ook niet direct. Bij 'granola-biscuits' zou ik persoonlijk wellicht een wat dikkere, grovere structuur verwachten.
Zou ik de koekjes nog een keer kopen? Nee, eigenlijk niet. De smaak is niet slecht. Vooral niet als je een tussendoortje zoekt die minder zoet is dan de meest gangbare koekjes in het tussendoortjesschap. Aan de andere kant zou je dan ook meerzadencrackers in het crackerschap kunnen zoeken. De grootste tegenvaller bij dit koekje is toch wel dat de smaakverwachting die wordt opgewekt door de naam, niet wordt waargemaakt.
Heb je een product gezien dat je ook graag in een review van mij terug wil zien? Laat het me weten!
In mijn vorige post had ik het recept beloofd van een ander zuidvruchten-tussendoortje gemaakt van vijgen en walnoten, dus bij deze. De bereidingswijze is net zo makkelijk als bij de powerballs. Je stopt alles in een blender (of keukenmachine) en je haalt het er uit zodra het gemengd is. Plat duwen, in stukjes snijden, en klaar! Ook hiervan kan je overigens wel balletjes vormen als je dat leuk vind. Rol de balletjes dan na het draaien door de havermout.
Behalve vijgen en walnoten zit er ook wat citroenrasp doorheen wat een frisse toon meegeeft. De vijgen (!) geven een verassende crunch. Verder heb ik havermout gebruikt in het recept.
Vijgenkoek met citroen
Ingrediënten
- 250 g vijgen - 60 g walnoten
- 60 g crème honing
- rasp van een halve citroen
- 25 g aardappelzetmeel
- 45 g havermout + extra
Bereidingswijze - Doe alle ingrediënten in een blender en mix tot zich een bal vormt. - Strooi wat havermout op een bakpapier en stort de bal hierop. Strooi ook wat havermout over de bovenkant en druk de koek plat.
- Snijd in stukjes.
Bij de nieuwe Hema-wedstrijd ben ik helaas niet doorgegaan. Maar dat snap ik wel, want het exemplaar wat ik meebracht naar de proeverij, daar schortte nog wel wat aan. Maar wat wel leuk is, is dan is gecomplimenteerd werd met de smaken van de taart. Ook kreeg ik wat technische tips mee van een van de jury-patissiers, dus ik kan de taart nog perfectioneren :).
En dan nu het recept (of eigenlijk recepten) van vandaag!
Powerballs! De naam is eigenlijk in een opwelling gegeven, maar het klinkt wel leuk toch!
Het basisingrediënt voor deze balletjes is gedroogd fruit. Verder zitten de balletjes boordevol vezels en zijn ze ook noten-, ei-, lactose- en glutenvrij.
In één van de smaken heb ik stemgember gebruikt, dit zijn bolletjes gember in suikersiroop. Alleen de bolletjes gember worden gebruikt in het recept, maar er komt natuurlijk wel wat van de siroop mee. Bij de variant zonder gember is helemaal geen extra suiker toegevoegd. Het gedroogde fruit is al zoet van zichzelf!
Een ander voordeel van dit recept is dat je geen oven nodig hebt. Wèl heb je een blender (of keukenmachine) nodig. En het bereiden kost ook niet zo veel tijd. Het is alleen maar blenden en balletjes maken :D.
Ik heb dus twee verschillende smaken balletjes; één variant met gedroogde abrikozen, cranberries en gember. Deze variant is door mijn ouders al als favoriet bestempeld!
De andere variant is gemaakt met tutti frutti (dus gedroogde pruimen, appelschijven, peer, gedroogde abrikozen) en rozijnen. Deze is ook heel lekker!
Powerballs - Abrikozen/gember voor ca. 48 balletjes
Ingrediënten
- 100 g gedroogde cranberries
- 200 g gedroogde abrikozen
- 100 g gedroogde dadels
- 16 g stemgember (2 bolletjes)
- 30 g aardappelzetmeel + extra
Bereidingswijze
- Doe alle ingredienten in de blender of keukenmachine.
- Laat de blender draaien tot zich een samenhangende massa vormt (dit is al binnen enkele seconden, afhankelijk van je blender).
- Stort de massa op een vel bakpapier.
- Druk plat en leg eventueel een halfuurtje in de koelkast om het plakken iets te verminderen, of verwerk meteen tot balletjes.
- Be’bloem’ je handen met aardappelzetmeel en vorm balletjes.
Powerballs - Tutti Frutti/rozijn voor ca. 48 balletjes
Ingrediënten
- 375 g tutti frutti
- 100 g rozijnen
- 1 tl kaneel
- 15 g aardappelzetmeel + extra
Bereidingswijze
- Doe alle ingredienten in de blender of keukenmachine.
- Laat de blender draaien tot zich een samenhangende massa vormt (dit is al binnen enkele seconden, afhankelijk van je blender).
- Stort de massa op een vel bakpapier.
- Druk plat en leg eventueel een halfuurtje in de koelkast om het plakken iets te verminderen, of verwerk meteen tot balletjes.
- Be’bloem’ je handen met aardappelzetmeel en vorm balletjes.
Eet smakelijk!
Deze balletjes kunnen gewoon buiten de koelkast bewaard worden.
Vorig jaar heb ik ook een recept gemaakt met gedroogd fruit, hier zaten ook amandelen in verwerkt.
Voor de volgende post heb ik nog een variant met vijgen, walnoten en citroen! Dat recept komt er dus binnenkort aan ;).
Tussen de studie door weer even tijd gehad om iets nieuws te maken in de keuken!
In de winkels verkopen ze bij de kaas in de buurt ook vaak van dat vijgenbrood. Het is geen kaas, maar het ligt daar om te combineren op een kaasplankje.
Het leek me leuk om zoiets ook zelf eens te maken. Het is supersimpel, snel klaar, lekker èn gezond!
Het enige wat je nodig hebt zijn de ingrediënten en een blender, geen oven nodig.
Daarnaast heb ik ook een nieuwe (spiegelreflex)camera! Jeej :D!
(In plaats van de compactcamera waarmee ik tot nu toe mijn foto's maakte.)
De foto's in deze post zijn daar natuurlijk mee gemaakt.
Bereidingswijze:
- Doe alle gedroogde vruchten met de maïzena in de blenderkom en mix tot het een grof mengsel is.
- Doe de amandelen, bloem en honing erbij. Blend tot er zich een bal vormt.
- Haal de bal uit de mengkom (pas op voor de mesjes!). Strooi een klein beetje maïzena op je werkblad (tegen het plakken) en vorm daarop van de bal een platte koek.
- Ik legde de koek even in de koelkast omdat hij warm was geworden door het blenden (door de temperatuur te verlagen zal de koek ook minder plakken).
- Snijd de koek in stukjes/blokjes om te serveren.
Je kan de koek gewoon bij kamertemperatuur bewaren.
Er zijn een paar dingen waar je rekening mee moet houden bij het bakken.
Begin op tijd want het deeg moet rijzen. Lang genoeg zodat het tenminste in volume verdubbeld is. Het gaat sneller als je de melk (in het recept gebruik ik lactosevrij, je kan natuurlijk ook gewone koeienmelk nemen) vantevoren even verwarmd. En als je de kom met beslag op de (warme) verwarming zet.
Omdat ik nog veel meer oliebollen aan het bakken was en dus ook meer kommen beslag had staan om te rijzen, kon ook niet alles tegelijk gebakken worden. Deze beslagen hadden zo heel veel tijd gekregen om te rijzen (wel 3-4 uur)!
Zorg dat de temperatuur van de olie heet genoeg is en ook constant is. Het moet ongeveer 180 à 190ºC zijn.
Is de olietemperatuur te laag dan duurt het lang voordat de bollen gaar zijn en zuigen ze veel olie op.
Is de olietemperatuur te hoog dan bakken ze te snel aan de buitenkant en is de binnenkant nog niet gaar.
Qua vulling kan je variëren. Ik maak voor deze oliebollen een mix van appel en kaneel en van banaan met rozijn. Je kan natuurlijk ook een andere vulling kiezen of helemaal geen vulling (maar persoonlijk ga ik voor bollen mèt vulling want die zijn lekkerder!).
Voor een goede verhouding van vulling en oliebollendeeg en niet te veel zodat het nog wel kan rijzen, houdt je ongeveer voor de vulling de helft van het gewicht aan bloem aan.
Appel/kaneel oliebollen Voor ca. 15 oliebollen Ingredienten:
- 250 gr bloem
- snufje zout
- 1 tl kaneel
- 1 tl honing
- 1/2 zakje gist
- 1 ei
- 225 ml hazelnootmelk (maar andere lactosevrijemelk is ook prima), lauwwarm
- 1 el olie
- 120 gr appel-stukjes
Bereidingswijze:
- Meng alle ingrediënten in een kom met een mixer met deeghaken.
- Dek de kom af met plasticfolie en zet op een warme plek om te rijzen.
- Als het beslag in volume verdubbeld is en het er luchtig (met allemaal belletjes) uitziet, kan je gaan bakken.
- Zorg dat je frituurolie goed heet is. Ik bakte de bollen op 190ºC.
- Schep per oliebol ongeveer een eetlepel beslag uit de kom en laat met behulp van een tweede lepel het beslag in de pan glijden.
- Doe niet meer dan 5-6 bollen per keer zodat de temperatuur van je olie constant blijft.
- Bak de oliebollen aan de boven- en onderkant mooi goudbruin. Ze moeten ook een beetje hol klinken als je er op tikt met een vork.
- Haal de bollen uit de pan met een schuimspaan en laat even uitlekken op keukenpapier.
Banaan/rozijn oliebollen Voor ca.15 oliebollen Ingredienten:
- 250 gr bloem
- snufje zout
- 1 tl honing
- 1/2 zakje gist
- 1 ei
- 175 ml hazelnootmelk (maar andere lactosevrijemelk is ook prima), lauwwarm
- 1 el olie
- 60 gr banaan, in stukjes
- 60 gr rozijnen, geweld
Bereidingswijze:
- Meng alle ingrediënten in een kom met een mixer met deeghaken.
- Dek de kom af met plasticfolie en zet op een warme plek om te rijzen.
- Als het beslag in volume verdubbeld is en het er luchtig (met allemaal belletjes) uitziet, kan je gaan bakken.
- Zorg dat je frituurolie goed heet is. Ik bakte de bollen op 190ºC.
-
Schep per oliebol ongeveer een eetlepel beslag uit de kom en laat met
behulp van een tweede lepel het beslag in de pan glijden.
- Doe niet meer dan 5-6 bollen per keer zodat de temperatuur van je olie constant blijft.
-
Bak de oliebollen aan de boven- en onderkant mooi goudbruin. Ze moeten
ook een beetje hol klinken als je er op tikt met een vork.
- Haal de bollen uit de pan met een schuimspaan en laat even uitlekken op keukenpapier.
En vergeet niet om géén poedersuiker over de bollen te strooien! ;)
Oliebollen opwarmen doe je zo:
Verwarm de oven voor op 160ºC, doe de bollen in een ovenvaste schaal en zet deze 8-10 minuten in de oven.
Eet smakelijk!
Als het zo tropisch warm is als het gisteren was (35°C!!), hebben veel mensen geef zin/puf om te koken.
Je kan natuurlijk anderen het werk voor je laten doen, zoals frietbakkers of pizzabakkers of restaurantkoks die in een keuken met airco staan (hoop ik tenminste).
Ook ik koos ervoor om geen pannen op het vuur te zetten.
Dus ik maakte hartige cakejes met salade erbij :).
In de cakejes ging o.a. een rolletje ossenworst die we nog in de koelkast hadden liggen. In combinatie met de andere ingrediënten die ik gebruikt had, smaakten deze cakejes exact als worstenbroodjes!
Het was ook wel een leuke variatie als avondeten :)
Waarschijnlijk doen deze cakejes het ook prima als snack mee naar een picknick, lunch, tussendoor als snack, of op een hapjestafel..
Voedselverspilling tegengaan. Er is de laatste tijd veel over te horen, maar eigenlijk is het natuurlijk van alle tijden.
De handigste tips zijn natuurlijk om te proberen 'op maat' te koken; dus niet te weinig en niet te veel voor het aantal eters aan tafel. Dit is natuurlijk wel een beetje 'tricky' want de ene dag heb je misschien wat meer honger dan de andere dag. En hier geldt ook dat oefening kunst baart. Ik kook zelf al een hele poos, soms gaan de pannen precies leeg, maar net zo vaak houd ik ook restjes over.
Ik bewaar deze restjes in afgesloten bakjes in de koelkast. Binnen 1-3 dagen zijn ze bij mij verwerkt in of tot een nieuw gerecht.
Vooral roerbakgerechten, quiches, ovenschotels en gevulde soep lenen zich goed om restjes op te maken.
Maar voor minder afval heb ik nog een leuke tip. De meeste mensen is het waarschijnlijk wel al eens ter ore gekomen dat de meeste vitaminen vlak onder de schil zitten. Bij fruit, maar ook bij aardappels. Als je ze schilt, gooi je dit weg. Maar de schillen zijn ook prima te eten.
Aardappels worden, vooral in Nederland, van oudsher geschild gekookt. Maar je kan ook de schil er om laten. Schrob de aardappels wel goed schoon vantevoren. Krieltjes (die niet kant-en-klaar geschild in een vacuüm zakje uit de koeling komen) zijn erg smakelijk om in de schil te koken of te bakken. Bij gepofte aardappels of 'Hasselback' aardappels (de aardappel krijgt dan aan de bovenkant meerdere inkepingen waar vervolgens iets tussen kan worden gestopt zoals bacon, knoflook of boter, en dan gebakken in de oven.) blijft de schil ook om de aardappel heen.
Wil je toch liever gekookte aardappels zonder schil? Schrob toch de aardappels vantevoren! Schep de schillen om met wat olie, bestrooi met zout en bak ze knapperig in de oven. Dit kan je meteen als bijgerecht of voorafje serveren.
Deze aardappels van deze aardappelschil'chips' heb ik met een mesje geschild. Maar met een dunschiller worden de schillen wat gelijkmatiger van dikte (wat dunner dan deze) en ook wat knapperiger in de oven. Je zult zien dat sommige schillen ook poffen!
Pompoen bereid voor het avondeten (geroosterd in de oven!), de pitten had ik natuurlijk verwijderd.
Je kan ze roosteren en dan als snack serveren. Maar het vervelendste werkje is toch wel het schoonmaken van de pitten. Het vruchtvlees maakt het geheel nogal 'slijmerig'.
'Waarom droog ik het niet gewoon in de oven?', dacht ik. Het werkte eigenlijk prima.
De pitten waren mooi goudbruin gekleurd en het vruchtvlees was uitgedroogd en gebakken en kon ik zo van de pitten af verbrokkelen. Zo makkelijk!
Ik heb dus de pitten met vruchtvlees op een bakplaat met bakpapier uitgespreid met een lepel. Zo plat mogelijk geduwd. In de oven op 100 graden zo'n anderhalf uur langzaam geroosterd. (Eigenlijk in twee keer drie kwartier, want ik moest tussendoor weg.) Een lage temperatuur is wel noodzakelijk, anders verkoolt de buitenkant en is de kern van de pitten nog te hard en zal ook het vruchtvlees wat onderop ligt nog 'nat' zijn.
Draai de grote stukken halverwege de oventijd ook even om, zodat de andere kant ook goed kan bakken en drogen.
Je hoeft ze nauwelijk af te laten koelen als je de bakplaat uit de oven haalt. De pitten breek je los van elkaar (het vruchtvlees is niet zo lekker, dus die stukjes die je tussen de pitten uitbreekt zou ik weggooien). Schep in een bakje om met je favoriete specerijen, suiker of gewoon wat zeezout.
Ze zijn wel wat minder mooi dan de schoongemaakte geroosterde pompoenpitten, maar het is wel minder werk. ;)
Het merk Just-Nuts zocht testers voor een nieuwe smaak reep die ze ontwikkeld hadden; cacao.
Natuurlijk gaf ik me ook op als kandidaat en ik kreeg een proefexemplaar thuisgestuurd, inclusief een apple/cinnamon-bar als cadeautje. Deze laatste nam ik ook maar gelijk mee in mijn review.
Ik heb al eerder repen van Just-Nuts onder de loep genomen, lees mijn review hier.
Wat is het?
Just Nuts is een merk dat 'bars' en 'packs' verkoopt. De ingrediënten
die ze hiervoor gebruiken zijn pure biologische en Fairtrade granen,
noten en (gedroogd) fruit. Zonder toegevoegde suikers, is te lezen op
hun website.
De repen/bars die in deze review worden uitgelicht zijn dus verantwoorde en gezonde tussendoortjes.
Een reepje is ongeveer 9 x 2,5 cm groot en weegt 35 gram. (Minder dan de reepjes die ik de vorige keer testte.)
Ingrediënten:
Cacao: Dadels, boekweit, rozijnen, cashewnoten, cacao (nibs & poeder), appelsap, water, zonnebloemolie Apple&Cinnamon: Dadels (48%), speltvlokken (17%),
rozijnen (rozijnen, zonnebloemolie) (13%), amandelen (10%), appel (6%), appelsap (4%), water, kaneel (0,69%), zonnebloemolie (<1%)
(Allen van biologische teelt.)
Kan sporen bevatten van gluten, melk, soja, sesam en andere noten.
Waar te koop?
Te koop via hun website, en o.a. bij de biologische winkel en Simon Lévelt. Zie voor andere verkooppunten de website. De reepjes voor deze review heb ik gratis met de post gekregen.
Hoe smaakt het?
De appelkaneelreep en de cacaoreep hebben een wat verschillende textuur.
De eerste is zacht, niet plakkerig, maar is wel stevig genoeg dat ik het reepje best makkelijk doormidden kan breken.
De cacao-reep
De cacaoreep is heel erg zacht en helemaal niet makkelijk door te breken. In de mond is deze zacht, een beetje plakkerig. Een vergelijkbare textuur met stevige chocoladeboter. Er zitten ook harde korreltjes (nootjes) in de reep die zorgen voor textuurverschil; een 'crunch'. De reep smaakt zoals hij ruikt; naar cacao. Op zich smaakt hij wel lekker, en het is gezonder dan een reep chocoladeboter :P. Deze reep is wel zo zacht dat je hem waarschijnlijk best kan pletten en op brood kan doen.
De appelkaneelreep is niet plakkerig. De geur doet helemaal niet denken aan appel en/of kaneel. De reep ruikt meer naar dadel, een beetje zoet en 'muffig'. Qua smaak valt de reep, evenals de geur, eigenlijk ook een beetje tegen. In de nasmaak proef je wel kaneel, maar verder is de appel nergens in smaak te vinden (hoewel ik wel stukjes appel kan zien zitten in de reep). Je proeft de dadels, waar de reep ook bijna voor de helft uit bestaat. De reep zou met de naam 'dadelreep' een betere score hebben gehaald.
Wat vind ik ervan?
Je kan het in bovenstaand stukje eigenlijk al wel lezen. De appel/kaneel-reep viel me best wel tegen, het was niet wat ik er van verwachtte. Gelukkig voor JustNuts, was dit niet de reep die getest moet worden en ik de enquete over in moest vullen.
De cacaoreep beviel beter, vooral qua smaak en geur. De textuur was juist weer wat minder dan de andere reep. Maar misschien op brood (net zoals plakjes kokosbrood)?
Wat voor beide repen positief is, is het gebruik van natuurlijke ingrediënten. Het is gezond en de repen geven best snel een 'vol' gevoel en energie. Ideaal als tussendoortje dus.
Of ik iets wilde bakken voor een verjaardag, als cadeautje. Wel iets specialers dan simpele koekjes, kleiner dan een hele cake... Kleine taartjes zijn dan een prima optie! Ik heb een 'tartelet'-bakplaat waar ik 4 kleine taartjes in kan bakken met een doorsnee van ca. 8 cm.
In verband met weinig tijd heb ik gekozen voor een simpele bodem van bladerdeeg. Het idee fruit met karamel(saus) is afkomstig van de 'banoffee-pie' die in Amerika erg populair is. Daar wordt banaan in gebruikt. Ik koos voor peer. Ook verrijkte ik de karamel met grofgehakte gemengde noten. Ik had nog een mixje van pecan, cashew, hazelnoot en amandel; een prima combi voor deze taartjes met karamel!
Notenkarameltaartjes met peer (4 stuks, eigen recept)
Bereidingswijze:
- Verwarm de oven voor op 200°C graden. Laat de plakjes bladerdeeg uit de vriezer eerst 5-10 minuten ontdooien. Vet de taartvormpjes in en druk de bladerdeegplakjes licht in de vorm. Prik gaatjes in de bodems, vul vervolgens met bakpapier en bakbonen en bak de taartbodems blind in 8 minuten. Verwijder de papiertjes met bakbonen en bak in nog ongeveer 4 minuten gaar. Als de bodems alsnog omhoog gekomen zijn; gewoon platduwen.
- Doe de suiker in een koekenpan en zorg dat het gelijkmatig over de bodem verdeeld is. Laat de suiker smelten en caramelliseren op laag/middel vuur. Wanneer alle suiker is opgelost en het goudbruin is geworden, doe dan de gehakte noten erbij.
- Vervolgens de room erbij. Pas wel op want het kan spetteren!
- Roer op laag vuur alles door elkaar tot alles gemengd is. Laat langzaam weer aan de kook komen en laat ongeveer 5 minuten rustig pruttelen.
- Haal de pan van het vuur en roer de boter door de caramel.
- Schil de peer, snijdt in kwarten en verwijder het klokhuis. Snijdt dunne plakjes van de kwarten en bedek de bodems van de bladerdeegbakjes met peer (ongeveer 2 laagjes). Je hebt niet alle peer nodig.
- Schep met een lepel de notencaramel over de peer zodat de hele bovenkant bedekt is. Maal wat grof zeezout over de caramel (niet te veel). Laat volledig afkoelen.
Liga heeft een nieuw product in hun assortiment geïntroduceerd: Liga Fruitcrisp.
Je kon je (net als bij sultana) opgeven om de nieuwe koekjes te testen, dus dat deed ik.
Ik kreeg een grote doos met de post. Helemaal bedrukt van buiten, echt een luxe doos voor 2 pakjes koekjes!
Ook deze koekjes zijn door mij dus aan een grondige test onderworpen.
Ze zijn onder andere beoordeeld op geur, textuur en smaak. De testresultaten zijn natuurlijk op basis van mijn persoonlijke mening.
Liga Fruitcrisp
Wat is het en wat beloven ze?
Liga fruitcrisp is een "lekkere knisperende krokante biscuit, rijk aan granen en gevuld met een heerlijke fruitvulling." Dat is hoe de Liga hun nieuwe product omschrijft. "Misschien wel de lekkerste van Nederland?", hopen ze. Maar dat zal nog moeten blijken. De fruitcrisp komt in de smaken bosvruchten en appel-kaneel.
De koekjes zitten per twee stuks verpakt in een zilverkleurige ondoorzichtige verpakking.
Uiterlijk & geur
De koekjes zijn ca. 4x9 cm groot en 5 mm dik. Het doet me in de eerste instantie best sterk denken aan Sultana, vooral met de perforaties in de bovenkant. In beide pakjes die ik had ontvangen zat één gebroken/gebarsten koekje en één hele. Dat zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn geweest, maar dat wijst wel op de knapperigheid waarmee ze adverteren. Want knapperiger betekent vaak ook brosser.
De koekjes hebben een tarwekleurige bovenkant en de onderzijde is wat lichter van kleur. De koekjes staan een beetje bol, waarschijnlijk vanwege de vulling die erin zit. Bij de appel-kaneel kan je op de bovenkant van de biscuits duidelijk de kaneelsuiker zien. De perforaties zijn bij deze ietsje minder gedefinieerd dan bij de bosvruchten.
Bij beide smaken komt de geur je neus tegemoet op het moment dat je het pakje openmaakt. De bosvruchten ruikt sterk zoetig naar vruchten, de appel-kaneel ruikt ook zoet en doet me denken aan de (appel) Evergreen-koeken (ook van Liga).
Textuur
Laten we maar beginnen met de knapperigheid van het koek-omhulsel. Knapperig is het inderdaad, wat best goed is omdat met een zachte vulling de kans bestaat dat deze de 'crunch' van de koek doet verminderen. Wanneer ik in het koekje bijt ontrafel ik het 'geheim' van de knapperigheid. Er zit namelijk lucht tussen de vulling en het bovenste laagje koek. Dat verklaart ook meteen het bol staan van de biscuit.
De vulling is een soort gelei. Liga zegt dat de "echte stukjes fruit in de vulling zorgen voor een intense fruitsensatie." De 'stukjes' waar ze over spreken vind ik er niet in terug. De hoeveelheid vulling is goed verdeeld over de hele koek. Alleen aan de lange zijdes is er ongeveer 2 mm vrijgelaten van vulling zodat de biscuits op elkaar kunnen plakken (ze gaat overigens zeer makkelijk los van elkaar).
Smaak
Is het lekker? Dat is natuurlijk een heel subjectief antwoord wat ik hier ga geven.
De bosvruchtensmaak vind ik op zich redelijk smaken, misschien ietsje te zoet. Het smaakt niet zo kunstmatig als de meeste bosvruchtensmaakjes, maar ook deze kon daar niet helemaal aan ontkomen. Het laagje vulling in de koek is niet zo dik, je proeft de vulling wel, maar het koekje is ook zeer aanwezig in de mond.
Als ik het vergelijk met de appelkaneel-variant, dan proef ik de vulling beter bij deze laatste. Je proeft eerst de appel en de kaneel proef je iets later in je mond. De hoeveelheid kaneel is niet overheersend, maar wel goed in verhouding. Ook deze is best zoet.
De appel-kaneel vind ik lekkerder/beter geslaagd dan de bosvruchten.
Conclusie
De biscuit heeft niet volledig voldaan aan de verwachtingen die ze bij mij heeft gewekt met de adverteertekst. Op het gebied van knapperigheid zijn de biscuits geslaagd. Maar qua 'fruitsensatie' niet helemaal. Iets meer vulling zou vooral bij de bosvruchtenvariant niet misstaan. Ook de 'stukjes' waar ze over spreken had ik eigenlijk wel graag teruggevonden in mijn koekjes.
Bij deze koekjes heb ik wel de neiging om ze heel voorzichtig aan te pakken. Door het 'luchtkussentje' in het koekje zijn ze erg breekbaar.
Het kruimelgehalte wordt wel wat in de kiem gesmoord door het feit dat de koeklaagje in de geleivulling blijven plakken wanneer je er in bijt, maar helemaal verhelpen kan dit het kruimelen natuurlijk niet. Ik ben bang dat als je een pakje van deze biscuits los in je tas meeneemt als tussendoortje, dat de koekjes niet in een stuk tevoorschijn zullen komen. Als ik het vergelijk met de biscuits van Sultana dan zijn de sultana-koekjes wel een stuk steviger.
Of ik deze koekjes zelf zou gaan kopen in de winkel weet ik eigenlijk niet zeker. De appel/kaneel smaakte wel lekker. Maar ik denk dat ik eerder zou kiezen voor de iets stevigere en wat minder breekbare koekjes voor tussendoor (dus zoals Evergreens of sultana's in deze koek-met-fruitvulling-categorie).
Bij de biologische winkel hadden ze kleine samples liggen van 'organic food bars' van het merk Taste of Nature. Als je de website bekijkt krijg je meteen een heel 'fair' gevoel. Met grote letters staat er dat al hun ingrediënten rechtstreeks uit de natuur komen, dat het allemaal zo puur mogelijk is, organisch en eerlijk.
Taste of Nature was opgericht omdat ze samen een organisatie wilden creëeren dat simpele en smaakvolle producten maakt die meer teruggeven aan de wereld dan zij neemt. Dit laatste blijkt wel uit de manier waarop ze hun producten produceren. Bij elke stap in het proces denken ze 'groen'. Ze gebruiken bijvoorbeeld groene stroom en voedselafvalresten worden door boerderijen ge-'recycled' door het als diervoer te gebruiken. Ze bewerken hun ingrediënten ook zo min mogelijk om de voedingsstoffen te behouden.
"Taste of Nature combines the need to feed people real food with the need
to preserve nature. The more we give away, the more we will receive.
Taste of Nature is more about why we are making this food than the food
itself."
De producten van Taste of Nature zijn volledig organisch, glutenvrij, bevatten geen kunstmatige toevoegingen, dierlijke producten, suiker of zuivel. Dat maakt ze ook geschikt voor een grote groep mensen die bijvoorbeeld geen gluten of suiker mogen, of een veganistische leefstijl nastreven.
Even naar hun repen kijken dan maar?
Ik had drie verschillende smaken van de repen: Québec Cranberry Carnival, Niagara Apple Country en Brazilian Nut Fiesta.
Wat is het?
Het zijn glutenvrije repen op basis van bijvoorbeeld noten en gedroogd fruit. Bedoeld als gezonde snack tussendoor. Deze 'organic food bars' worden verpakt in porties van 40 gram. Ingrediënten: Québec Cranberry Carnival: pinda's, rozijnen, agavesiroop, sesamzaad, amandelen, cranberries (cranberries, appelsapconcentraat, zonnebloemolie), pompoenpitten, bruine rijststroop, volkoren bruine rijstcrisps, cranberry-smaak. Niagara Apple Country: amandelen, havermout, agavesiroop, rozijnen, appel, bruine rijststroop, volkoren bruine rijstcrisps, kaneel. Brazilian Nut Fiesta: rozijnen, pinda's, agave siroop, zonnebloempitten, amandelen, Braziliaanse noten, bruine rijststroop, walnoten, volkoren bruine rijstcrisps, pompoenpitten. Alles van organische teelt, glutenvrij.
Waar te koop?
Bij de biologische winkel. (Prijs onbekend.)
Hoe smaakt het?
Alledrie de repen zijn plakkerig als je ze aanpakt. De textuur van elke reep is anders. De Québec Cranberry reep heeft veel verschillende texturen door de noten, sesamzaad en cranberries. De smaak van deze reep is niet uitgesproken cranberry. Je proeft meer de pinda's en de sesam, behalve als je in een cranberry bijt. Je ruikt overigens wel de cranberries.
De Apple Country-reep ruikt sterk naar appel/kaneel. Deze reep heeft een mooie bruine kleur door de amandelen (en ook door de kaneel waarschijnlijk). Het is een stevige reep door de hele noten die er in zitten. Je proeft duidelijk de kaneel.
De Brazilian Nut-reep ruikt naar noten, maar je proeft vooral de rozijn. Dat is ook het hoofdingrediënt van deze reep. De Brazilian Nut is erg grof van structuur. De zonnebloempitten in de reep maken het geheel 'luchtig'.
Wat vind ik ervan?
Deze repen smaken puur. Doordat de ingrediënten voornamelijk intact zijn gelaten (dus niet fijngesneden of vermalen) proef je de diverse smaken duidelijk (en apart) en ook de verschillende texturen van de ingrediënten. Dit maakt ook dat de repen duidelijk van elkaar verschillen. Je kan het zien aan de repen; aan de kleur en de andere samenstelling van ingrediënten die je ook duidelijk in de reep kan onderscheiden. En je proeft het ook in je mond. Dit vind ik heel aantrekkelijk in deze repen.
Dat ze nogal plakkerig zijn aan je handen, daar kan ik wel overheenkomen met deze smaken. Vooral de Apple Country-reep vond ik lekker. De andere twee repen smaakten ook goed, alleen pastten de namen iets minder goed bij de repen voor mijn gevoel.
Deze repen zijn van oorsprong Canadees en duidelijk anders dan de Nederlandse Just Nuts-repen en de fruitrepen van het Duitse Allos die ik het gereviewed. Ik ben wel positief over deze repen. Ze hebben een aantrekkelijk uiterlijk, hebben een goed mondgevoel door de textuurverschillen en smaken ook lekker. Daarbij heeft de producent van deze repen een duidelijk beeld van zijn producten en aan welke eisen ze moeten voldoen. Puur en natuurlijk.
Prima als reepje tussendoor dus, is mijn conclusie.
Sultana hield een actie waarbij je je kon opgeven als testproever. Natuurlijk gaf ik me ook op!
Ik ontving een pakketje met 5 smaakvarianten Sultana. Je kon proeven en je favoriet doorgeven op de website.
De sultana-biscuits werden door mij beoordeeld op geur, textuur, vulling en smaak.
Peer/kaneel:
Deze biscuit heeft een milde geur, maar rook niet zo lekker. Een beetje naar chemisch geproduceerde peer. Hij smaakte wel beter. Qua knapperigheid scoorde deze variant bij mij het hoogste (supercrunch!), maar qua vulling lager dan de andere vier. Er zat wel voldoende vulling in maar was heel erg taaiig. Ik proefde ook weinig kaneel (de peer proefde ik wel).
Appel:
Bij de appelvariant proefde ik juist wel meer kaneel, maar nauwelijks appel. De smaak was erg mild. Niet overweldigend lekker, ook niet vies, een beetje neutraal. De biscuits hebben een milde geur, die ook wel lekker ruikt. De hoeveelheid vulling mocht wel wat meer. De knapperigheid van het koekje was prima.
Bosvruchten:
Deze smaak had de sterkste geur; heel erg zoet, en eigenlijk niet zo lekker.Het koekje was prima qua knapperigheid, net als de appel. De hoeveelheid vulling was voldoende. De smaak was ook sterk, maar wel lekker.
Naturel:
De naturel heeft een milde en lekkere geur. Deze biscuit had ruim voldoende vulling, en smaakte ook goed. De knapperigheid was prima, evenals de (milde) smaak. Een goede score voor de naturel-biscuit.
Volkoren:
Ook deze koek heeft een milde, en ook aangename geur. De koek was knapperig, maar de hoeveelheid vulling was (net als bij de appel) eigenlijk onvoldoende. Een milde smaak, niet overweldigend.
Natuurlijk is deze mening puur op persoonlijke smaak gebaseerd.
De volkoren variant vond ik eigenlijk het minst lekker. Gevolgd door de peer/kaneel op de vierde plaats. Deze staat hier vanwege de chemische geur, maar voornamelijk omdat hij nogal taaiig was vergeleken met de andere smaken. Op de derde plaats zet ik de bosvruchten. De appel komt op de tweede plaats, ondanks het gebrek aan vulling. Ik hou op zich best wel van appel, maar die proefde ik helaas niet echt terug in de biscuit. Kaneel proefde ik wel en die smaak verkoos ik toch boven de sterke zoete (en niet geheel natuurlijke) bosvruchtensmaak. Zo eindigde op de eerste plaats de simpele naturelvariant; de geur was goed, textuur, hoeveelheid vulling en ook de smaak.
Wel vermeld ik er even bij dat er naar mijn mening niet heel grote verschillen zitten tussen welke smaak nu echt het allerlekkerste is; er springt er niet eentje echt bovenuit. Dat maakt wel dat iedereen echt zijn eigen favoriete smaak kan uitzoeken zonder teleurgesteld te worden.
Nadat ik mijn stem had uitgebracht, zag ik dat bij de meeste mensen de smaak peer/kaneel favoriet was.
Wat wel positief was, was dat je bij elke biscuitvariant precies de smaak kon ruiken. Met je ogen dicht zou je makkelijk kunnen raden welke smaak je voor je neus hebt. Zelfs de naturel en volkoren variant.
Wat doe je als je graag iets extra knapperigs (naast de gebakken uitjes natuurlijk) bij je Oosterse avondmaaltijd wilt serveren, en je hebt geen kroepoek meer? Ik maakte zelf knapperige chips!
We hadden ook nog wel de harde plakjes kroepoek die je nog zelf moet frituren. Maar ik ben eerlijk gezegd niet zo'n fan van frituren, het geeft zo'n gespetter, en opruimwerk... Bovendien gaat je olie dan heel snel op. :S
In de vriezer had ik nog een pakje filodeeg, die heb ik gebruikt.
Ik moet nog wel wat vaker oefenen op werken met filodeeg. Op de een of andere manier lukt het me nooit om de vellen heelhuids van elkaar af te krijgen.
Op tijd beginnen met ontdooien helpt natuurlijk wel. Op de verpakking staat dat je ze 2 uur vantevoren uit de vriezer moet halen, of zelfs 10 uur eerder in de koelkast rustig moet laten ontdooien.
Dit recept is heel erg makkelijk en ook heel snel klaar! Geen enkele reden dus om het niet uit te proberen.
De hoeveelheid filocrisps is voldoende als bijgerechtje voor 4-6 personen.
Ook lekker als snack tussendoor natuurlijk ;).
Bereidingswijze:
- Verwarm de oven voor op 200 graden Celsius.
- Meng in een kommetje de pindakaas, olie, ketjap en eventueel sambal tot een homogeen geheel.
- Spreid een vel bakpapier uit op je werkblad. Zo groot dat het op je ovenrooster past.
- Verdeel de helft van de vellen filodeeg over het bakpapier. Smeer de vellen met een kwastje in met het pinda/olie-mengsel.
- Leg de andere helft van het filodeeg hierbovenop. (Ik werkte met losse stukjes filodeeg, want ik kreeg ze dus niet ongescheurd van elkaar af. Beetje puzzelen!)
- Bestrijk de bovenkant van de filodeegvellen weer met de pinda-olie.
- Besprenkel het geheel met sesamzaadjes.
- Schuif het bakpapier met filodeeg op je ovenrooster en bak 3-5 minuten in de oven tot goudbruin en knapperig. Goed opletten want het gaat heel snel!
- Haal uit de oven en laat afkoelen (gaat snel). Breek (eventueel) in kleinere stukjes en serveer bij je gerecht.
